What class taught me…

 

«Ένα παιδί, ένας δάσκαλος, ένα βιβλίο, ένα μολύβι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο»- Malala Yousafzai

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς πόση αλήθεια μπορεί να κρύβεται σε αυτή τη φράση. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς τι σου έχει μείνει από αυτά που σε δίδαξαν κατά καιρούς οι δάσκαλοι σου. Ποια απ’ αυτά κουβαλάς ως εφόδια και ποια τα έχεις κρύψει καλά στον πάτο του μαθητικού σου μπαούλου; Σίγουρα θυμάσαι τα πρόσωπα. Κι αν δεν τα θυμάσαι, μάλλον κάτι πήγε στραβά. Εκείνες τις ώρες τις ατελείωτες της κουβέντας που το μόνο που σ ’ένοιαζε ήταν πότε θα χτυπήσει το κουδούνι.

Αν αναρωτιέσαι «άραγε αυτός ο δάσκαλος με θυμάται;», τότε να ξέρεις πως κι ο δάσκαλος είναι κι ο ίδιος μαθητής. Και ναι σε θυμάται γιατί όσο περίεργο κι αν σου φανεί, δίδαξες κι εσύ ένα μέρος της ψυχής του. Μη γελάς! Κατά ένα μαγικό τρόπο, η σύνδεση μεταξύ μαθητή και καθηγητή δε σταματάει στις 2 ώρες μαθήματος. Ένας «καλός» δάσκαλος σίγουρα δε μπαίνει στην τάξη για να διδάξει απλά την ύλη και να φύγει. Ένας δάσκαλος μπαίνει στην τάξη για να μάθει κι εκείνος.

Τα χρόνια πέρασαν κι έφτασα πλέον στην άλλη πλευρά αυτής της αλληλεξαρτώμενης σχέσης. Είμαι εγώ πλέον εκείνη που μπαίνει στην τάξη για να διδάξει την ύλη. Ξαφνικά, είμαι εγώ εκείνη που φωνάζει για ησυχία. Κάθε παιδί μου φαίνεται πλέον οικείο και γνωστό είτε είναι για μία ώρα είτε για παραπάνω. Κάθε παιδί είναι μια ξεχωριστή πηγή έμπνευσης και άντλησης πληροφοριών. Το να βρίσκομαι σε μια τάξη είναι κάθε μέρα έκπληξη για μένα. Μοιάζει λες και ανεβαίνει κάποιος στη σκηνή να δώσει μια παράσταση και θα πρέπει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των «θεατών».

Το να είσαι καθηγητής δε σημαίνει ότι πρέπει να κρύβεσαι πίσω από ένα πέπλο αυστηρότητας σε απόσταση από τους μαθητές. Η ανταλλαγή απόψεων και συναισθημάτων είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διδασκαλίας. Μπαίνοντας σε μια τάξη, βλέπεις τον κάθε μαθητή να σε παρασύρει με τον ενθουσιασμό του ή ακόμα και να σε προβληματίζει με τη θλίψη του.

Κάθε μέρα που περνάει, βγαίνω από την τάξη «κουβαλώντας» κάτι παραπάνω. Μια πληροφορία που με χαρά μοιράστηκαν τα παιδιά μαζί μου (ακόμα και αν δε με αφορά άμεσα), ένα συναίσθημα ή μια καινούρια ιδέα. Πόσο υπέροχο είναι να κλείνει η πόρτα της αίθουσας και να αισθάνεσαι μια οικογένεια μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Γιατί αυτό είμαστε όλοι μαζί! Με την αγάπη των μαθητών καταλαβαίνεις πλέον ότι ο σεβασμός και η σωστή αντιμετώπιση είναι εφόδια τα οποία στα δίνουν απλόχερα τα παιδιά!

Κι όπως κάθε οικογένεια μοιραζόμαστε τα πάντα. Γελάμε, στενοχωριόμαστε, συμπάσχουμε με κάποιον που αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, συνεργαζόμαστε. Τα παιδιά με δίδαξαν πως δεν πειράζει αν κάνουμε λάθη. Μπορούμε να γελάμε με αυτά και να προχωράμε παρακάτω όπως κι εκείνα βλέπουν τον κόσμο με την αισιόδοξη ματιά τους!. Τα παιδιά είναι δάσκαλοι. Μαθαίνεις την ανιδιοτελή αγάπη μέσα από τα μάτια τους, το γέλιο τους ή και τα δάκρυα τους.

Μαθαίνεις να τα αντιμετωπίζεις επί ίσοις όροις γιατί τα παιδιά είναι φάροι που σου δείχνουν το δρόμο. Σε βοηθούν να προσανατολιστείς για να τα βοηθήσεις. Μπαίνοντας σε μια τάξη μαθαίνεις το σεβασμό αλλά και τη συνεργασία και τη διαφωνία. Σε  μια τάξη είμαστε «εμείς». Με τα καλά μας και με τα… λιγότερο καλά μας! Με τις ευχάριστες ή και τις δυσάρεστες στιγμές μας. Με μια δασκάλα που άλλοτε μιλάει κι άλλοτε κάνει παρατηρήσεις.

Γιατί αυτό που μου έμαθε πάνω απ’ όλα η τάξη είναι το «εμείς».

Εμείς σαν κρίκοι της αλυσίδας.

Εμείς σαν οικογένεια.

Ιωάννα Κασσελούρη

To Top